Dit artikel legt uit wat elk authenticatiekanaal op een balie- of tafeldetector daadwerkelijk verifieert, waar elk kanaal faalt, en hoe je een machine specificeert die past bij de biljetten die je verwerkt in plaats van bij de brochure.<\/p>\n Vier fysieke families dragen vrijwel alle beveiliging van bankbiljetten, en elk ervan correspondeert met een sensortype.<\/p>\n Fluorescentie is de eerste. Echt bankbiljettenpapier wordt gemaakt zonder optische witmakers, dus het blijft dof onder ultraviolet licht, terwijl gewoon papier blauw-wit oplicht. Beveiligingsvezels en -vlekken bedrukt met fluorescerende inkt lichten op in specifieke kleuren en posities.<\/p>\n Spectrale respons is de tweede. Inkt reflecteert infrarood licht anders dan zichtbaar licht, en het patroon van dat verschil is kenmerkend voor een gegeven denominatie en serie. Een infraroodsensor vergelijkt de reflectie bij gedefinieerde golflengten met een opgeslagen referentie.<\/p>\n Magnetisme is de derde. Bepaalde inkten bevatten ijzeroxide en worden op gedefinieerde posities gedrukt; de magnetische draad die in veel biljetten is ingebed, draagt een gecodeerde signatuur. Een magneetkop leest de aanwezigheid, positie en sterkte van dat signaal.<\/p>\n Geometrie is de vierde, en de minst besproken. Een biljet heeft een dikte, een lengte, een breedte en een opaciteit. Twee aan elkaar geplakte biljetten hebben tweemaal de dikte. Een biljet gedrukt op het verkeerde substraat laat licht vaak anders door. Dit zijn goedkope metingen, en ze vangen een groot deel van de grove vervalsingen voordat enige spectrale analyse plaatsvindt.<\/p>\n UV is het oudste kanaal en nog steeds het meest misverstaan. Een UV-lamp op een detector doet twee dingen: hij controleert dat het papier niet fluoresceert, en hij controleert dat fluorescerende kenmerken aanwezig zijn waar ze horen te zijn. Op eurobiljetten gedragen de vlaggen en sterren op de voorzijde, het grote denominatiegetal en de beveiligingsdraad zich allemaal op specifieke manieren onder UV.<\/p>\n De beperking is dat UV je iets vertelt over papier en fluorescerende inkt, niet over drukkwaliteit. Een vervalser die echt bankbiljettenpapier gebruikt, of papier dat is behandeld om witmakers te onderdrukken, omzeilt een UV-only controle. Daarom horen enkelkanaals UV-lampen in een la als second opinion, niet op een cashbalie als primaire controle.<\/p>\n Infrarood leest het infraroodreflectie- en -absorptiepatroon van het gedrukte ontwerp. Omdat het IR-gedrag van een gegeven inktenset moeilijk te reproduceren is zonder het oorspronkelijke diepdrukproces, vangt IR een breed scala aan offset- en digitaal gedrukte vervalsingen.<\/p>\n IR-prestaties hangen af van kalibratie op de specifieke biljetserie. Een machine gekalibreerd voor de eerste euroserie zal valse afwijzingen of valse acceptaties produceren op een latere serie met herziene drukkenmerken. Wanneer een centrale bank een nieuwe serie uitgeeft, heeft de detector de bijbehorende referentieset nodig, meestal geleverd als firmware-update of valutakaart. Een detector zonder updatepad is een detector met een houdbaarheidsdatum.<\/p>\n Magnetische detectie kent twee vormen. MG controleert de magnetische inkt die op specifieke gebieden van het biljet is gedrukt. MT controleert de beveiligingsdraad: de aanwezigheid, de positie en in geavanceerdere implementaties het gecodeerde patroon.<\/p>\n Het onderscheid is commercieel van belang. Een detector die alleen met \u201cMG\u201d wordt gepromoot, verifieert inkt; een detector met \u201cMT\u201d leest de draadsignatuur, die aanzienlijk moeilijker te vervalsen is en een sterke discriminator vormt op moderne series. Als een specificatie MG vermeldt maar niet MT, vraag dan of de draad \u00fcberhaupt wordt gelezen.<\/p>\n Deze kanalen zijn mechanisch in plaats van chemisch, en ze zijn de werkpaarden van het tellen op hoog volume. Lengte- en breedtetoleranties zijn op de meeste series krap genoeg om bijgesneden of vergrote kopie\u00ebn te weigeren. Diktemeting, meestal via een rolverplaatsingssensor, detecteert twee biljetten die samen worden aangevoerd en, in betere ontwerpen, tape en zware kreukels.<\/p>\n Detectie van dubbele aanvoer is het kanaal dat de telling zelf beschermt. Een machine die nauwkeurig telt maar twee biljetten als \u00e9\u00e9n aanvoert, produceert een afstemmingsfout die op diefstal lijkt tot iemand het biljet vindt. Voor cashkantoren is dit een groter dagelijks risico dan vervalsing.<\/p>\n Duurdere detectoren voegen doorgelicht-beeldvorming toe voor watermerkvergelijking, en sommige voegen multispectrale analyse toe die het biljet bij verschillende golflengten met een referentie vergelijkt. Deze kanalen stellen een machine in staat een verdedigbaar oordeel te geven over een biljet dat andere kanalen ambigu vinden.<\/p>\n Ze kosten ook geld en vertragen de machine. Op een enkelbiljetdetector is de afweging acceptabel: \u00e9\u00e9n biljet per halve seconde is nog steeds sneller dan een mens. Op een teller die duizend biljetten per minuut draait, moet het beeldvormingskanaal de aanvoer bijhouden, waardoor telmachineklasse-detectie grover is dan detectoranalyse.<\/p>\n![\"Tafelmodel](\"https:\/\/dongbo2008.com\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/Money-Detector.png\")
Wat een detector daadwerkelijk meet<\/h2>\n
De vijf sensorfamilies, en wat elk ervan bewijst<\/h2>\n
Ultraviolet<\/h3>\n
Infrarood<\/h3>\n
Magnetisme en magnetische draad<\/h3>\n
Formaat, dikte en dubbele aanvoer<\/h3>\n
Watermerk en spectrale beeldvorming<\/h3>\n
![\"Twee](\"https:\/\/dongbo2008.com\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/money-counters.png\")